Festiwal Mody

Moda w latach 20-tych

Pierwsze lata po I wojnie światowej to czas wielkich zmian społecznych. Zmian w życiu kobiet i ich rodzin. To czas emancypacji, początki czynnego udziału w zyciu społecznym, politycznym i kulturalnym. Czas wojny wymusił wzrost aktywności zawodowej kobiet i przejęcia niektórych męskich zawodów przez bierne do tej pory kobiety. Płeć żeńska zaczęła budować swoją pozycję społeczną a co za tym idzie zmieniać obowiązujące normy moralne i powszechnie panujące obyczaje. To był właśnie czas kiedy kobiety zyskały swoje prawa obywatelskie, wyborcze i czas kiedy uświadomiły sobie że swoją postawą są w stanie zmieniać otaczającą ich rzeczywistość. Czas ten wzniecił nieodwracalne zmiany zarówno w technicznych aspektach życia jak komunikacja (min.powszechnie pojawiające się samochody i samoloty), życiu artystycznym, muzyce, teatrze oraz życiu społecznym (liczne ruchy antywojenne oraz feministyczne, pojawienie się komunizmu).

Jedną z widocznych rewolucyjnych zmian było zerwanie z dotychczas obowiązującymi kanonami w modzie i przejawach zachowań społecznych kobiet w latach 20-tych XX wieku. Dynamiczny i pełen emocji taniec, pojawiająca się głośna, rytmiczna muzyka zakorzeniona w innych kulturach wspomagały wzrost aktywności kobiet w przestrzeni zarówno kultury, sztuki jak i samorealizacji.

Te wszystkie zjawiska wspomagały i stawały się inspiracją dla nowych trendów w modzie. Kobieta kierowca, kobieta cyklistka, kobieta tancerka, kobieta aktywna zawodowo – one wszystkie potrzebowały ubiorów, które w każdej z tych ról społecznym pozwoliłyby czuć im się swobodnie.

Skończyły się czasy długich sukien, gorsetów krępujących ruchy, skończyły się czasy skomplikowanej bielizny oraz wiązanego,wysokiego obuwia . Wymyślne kreacje na kobiecych głowach końca XIX wieku zostały zastąpione przez krótkie praktyczne i zmysłowe fryzury. Stroje stały się bardziej wygodne i funkcjonalne, dążono do ich uproszczenia.

Początkowo trendy te próbowano hamować powołując się na prawo naturalne i niezgodność z naturą. Szybko jednak okazało się, że z punktu widzenia medycyny i higieny nowe trendy są właśnie realizacją najnowszej wiedzy w tym zakresie.

W nowej modzie królowały fasony w kształcie litery H, czyli proste sukienki z nisko osadzonym stanem. O podkreśleniu talii można było zapomnieć, kobieta miała być swobodna i wolna. Na co dzień dominowały proste kroje, sukienki – koszulki maskujące talię, luźno zwisające. Królowały gładkie, jasne tkaniny i tkaniny w kontrastowe – biało-czarne wzory ( wpływ kubizmu, abstrakcji i sztuki Art Deco). Plisy zagościły na stałe w kobiecych kreacjach. Pojawiały się nie tylko od pasa w dół ale również na rękawkach i dekolcie. Sztywną stójkę tak modną w poprzedniej epoce zastąpiła luźna bluzka a spódnice pozbawiono podszewek.

Na wieczorne wyjścia kobiety wybierały długie suknie bądź krótsze (zwłaszcza kiedy przewidywano taniec) , często były to sukienki z frędzlami (tzw. flapper dress), szale z piór, srebrne lisy, perły,buty na niezbyt wysokim obcasie (tzw. słupku). Duże dekolty w kształcie litery V na plecach, wachlarze z piór to znaki rozpoznawcze tej epoki.

Opublikowanie w 1922 roku „Chłopczycy” wywołało głośny skandal obyczajowy. Ale to właśnie ta książka stała się natchnieniem dla tysięcy kobiet lat 20-tych, które chciały stanowić o sobie.

Modne stały się krótkie fryzury, często chowane pod ciasno przylegającym kapeluszem, który zasłaniał większość czoła. Najpopularniejszy był tzw. „bob cut” – włosy obcięte na pazia najczęściej do połowy szyi z podgolonym tyłem, często z grzywką, bądź przedziałkiem z boku , nie rzadko z pejsami .Nie można pominąć roli Antoniego Cierplikowskiego w kreowaniu kobiety lat 20-tych, gdyż jako sława fryzjerstwa czesał największe gwiazdy kina i rewii. To on wyznaczał trendy wśród fryzur szerokich rzeszy wyzwolonych kobiet.

Ówczesny makijaż był mocny – prym wiodła ciemna szminka i zaakcentowane oczy z kreską na powiece, która sprawiała, że twarz wydawała się smutna. Używano ciemnych cieni. Paznokcie u rąk i u nóg malowano najczęściej na czerwono (taki trend zapoczątkowała Pola Negri). Brwi mocno depilowano i podkreślano rzęsy.

Znakiem rozpoznawczym tej epoki były również oryginalne nakrycia głowy: małe kapelusze, bogato zdobione w pióra, cekiny etc.-opaski, fascynatory oraz obowiązkowo cygaretka w ręce. Letnie czapki były lekkie sizalowe lub słomkowe, a zimowe najczęściej z ciemnego filcu. Zasadą było w pełni zasłonięte czoło. Klosze, kaski i hełmy były najczęściej spotykane wśród modystów.

Szeroko wkroczyły do powszechnego uzytku rajstopy i pończochy z jedwabiu naturalnego lub sztucznego, a w wersji ubogiej z bawełny. Bogata ornamentyka, ozdobny szew, często ręczne malunki stały się powszechnym atrybutem tej części bielizny.

Wśród biżuterii popularne były sztuczne perły,(szeroko rozpowszechnione przez Coco Chanel), srebro i sztrasy. Nieodzownym atrybutem kobiety były rękawiczki i torebki, często z bogatą ornamentyką i wzorami.

Kobiety lat 20-tych manifestując swoją niezależność i siłę w starciu ze światem męskim sięgały często po jego atrybuty. W ubiorze zaczęły pojawiać się damskie odmiany fraków, smokingów a co za tym idzie odpowiednie typy spodni, nakryć głowy etc. Częstym widokiem była kobieta we fraku w cylindrze, z monoklem i z cygaretka w ustach.

W złotych latach 20-tych wykreowano tendencje w modzie kobiecej, które do dziś są obecne -przede wszystkim wszechobecne spodnie oraz krótkie sukienki ,bez wcięcia w talii z obniżonym stanem, proste bądź bogato zdobione a także płaskie obuwie czy perły , które aktualnie są uniwersalne.